ՆՐԱՆՔ ԳՆԱՑԻՆ, ՈՐ ՄԻ´ՇՏ ՄՆԱՆՔ ...
17. 05. 2019 թվական. դպրոցում օդը հագեցած է ցավով, հաղթանակի ցնծությամբ, ափսոսանքով, հպարտությամբ, հայրենիքի փառաբանության զգացողությամբ…
Լուռ իրարանցում է:
Միջոցառումը մեկն է, ասելիքն ու անելիքը՝ շատ, անսպառ. պետք է լինել կարճ ու դիպուկ:
Միջոցառումը նվիրված է հայ ժողովրդի հաղթական պատմության Սարդարապատ-Արցախ հատվածին, այդ ճանապարհը կերտած հերոսներին, 186-ի հավերժ աշակերտ Արամ Ճաղարյանի հիշատակին:
Ահա և հյուրերը. նրանք զինվորականներ են, սահմանին անմահացած որդիների մայրեր, կրթության ոլորտի տարաստիճան աշխատողներ և մարդիկ, ում չճանաչելով կարող ես բնութագրել կուրծքը զարդարող մեդալների ու շքանշանների տեսակներն ուսումնասիրելով:
ՀՀ ՊՆ գլխավոր շտաբի նվագախմբի ղեկավարը նշան արեց, ու Նոր Նորքի 8-րդ զանգվածի բարձունքում թնդաց զինվորական քայլերգը. այն ստիպեց բոլորին, նաև պատահաբար այդ կողմերով անցնողներին մի պահ կանգ առնել, ձգվել, լցվել թեկուզ և իրար հակադիր զգացողությունների փնջով:
Դպրոցի բակում կրտսեր Արամ Ճաղարյանը՝ Արամ Ժորայի
Ճաղարյանի եղբորորդին, պատերազմի թոհուբոհով անցած շքանշանակիր մեծերի օգնությամբ տնկեց հիշատակի եղևնին. թող անմար լինի քաջ հորեղբոր հիշատակը:
Դահլիճում արդեն 7-9-րդ դասարանների սովորողներն էին՝ հիմնականում տղաներ. թեման էր պարտադրել:
Հայրենիքի ստեղծագործ, աշխատարար, խաղաղասեր ոգին ներկայացրին կապույտ ու ծիրանագույն ֆոների վրա, խոսեցին Սարդարապատից, համեմատեցին Արցախի հետ. ընդգծեցին՝ նույնն էր հնարը, նույնն էին ՙխենթերը՚, ժամանակն էր ուրիշ:
Կարմիր ֆոնի վրա ներկայացվեց հայի հերոսական, մարտական ոգին, մղած կռիվները:
Հանդիսատեսը երեխաների խոսքից ու նրա մասին պատմող ֆիլմից, որը պատրաստել էր Սամվել Հակոբյանը /դպրոցի ծնող/,նորովի ճանաչեց 186-ի աշակերտ Արամ Ճաղարյանին, նրա գործած սխրանքը:
Խոսել հայրենիքից ու հերոսներից ու չխոսել Ադամից, Ռոբերտից, Արմենից, հերոսացած քաջ տղերքից, հնարավոր չէ. դահլիճն ալիքվեց հուզմունքից:
Միջոցառումն ավարտվեց կարմիր, կապույտ, ծիրանագույն ֆոնի վրա՝ ևս մեկ անգամ ընդգծելու հայի հերոսական, խաղաղասեր, աշխատասեր բնույթը:
Ապա հյուրերին ուղեկցեցին նորոգված ՆԶՊ դասասենյակ՝ հանդիսավորությամբ բացելու Արամ Ճաղարյանի սխրանքի անկյունը:
ՆՐԱՆՔ ԳՆԱՑԻՆ, ՈՐ ՀԱ´Յ ՄՆԱՆՔ...
Լուռ իրարանցում է:
Միջոցառումը մեկն է, ասելիքն ու անելիքը՝ շատ, անսպառ. պետք է լինել կարճ ու դիպուկ:
Միջոցառումը նվիրված է հայ ժողովրդի հաղթական պատմության Սարդարապատ-Արցախ հատվածին, այդ ճանապարհը կերտած հերոսներին, 186-ի հավերժ աշակերտ Արամ Ճաղարյանի հիշատակին:
Ահա և հյուրերը. նրանք զինվորականներ են, սահմանին անմահացած որդիների մայրեր, կրթության ոլորտի տարաստիճան աշխատողներ և մարդիկ, ում չճանաչելով կարող ես բնութագրել կուրծքը զարդարող մեդալների ու շքանշանների տեսակներն ուսումնասիրելով:
ՀՀ ՊՆ գլխավոր շտաբի նվագախմբի ղեկավարը նշան արեց, ու Նոր Նորքի 8-րդ զանգվածի բարձունքում թնդաց զինվորական քայլերգը. այն ստիպեց բոլորին, նաև պատահաբար այդ կողմերով անցնողներին մի պահ կանգ առնել, ձգվել, լցվել թեկուզ և իրար հակադիր զգացողությունների փնջով:
Դպրոցի բակում կրտսեր Արամ Ճաղարյանը՝ Արամ Ժորայի
Ճաղարյանի եղբորորդին, պատերազմի թոհուբոհով անցած շքանշանակիր մեծերի օգնությամբ տնկեց հիշատակի եղևնին. թող անմար լինի քաջ հորեղբոր հիշատակը:
Դահլիճում արդեն 7-9-րդ դասարանների սովորողներն էին՝ հիմնականում տղաներ. թեման էր պարտադրել:
Հայրենիքի ստեղծագործ, աշխատարար, խաղաղասեր ոգին ներկայացրին կապույտ ու ծիրանագույն ֆոների վրա, խոսեցին Սարդարապատից, համեմատեցին Արցախի հետ. ընդգծեցին՝ նույնն էր հնարը, նույնն էին ՙխենթերը՚, ժամանակն էր ուրիշ:
Կարմիր ֆոնի վրա ներկայացվեց հայի հերոսական, մարտական ոգին, մղած կռիվները:
Հանդիսատեսը երեխաների խոսքից ու նրա մասին պատմող ֆիլմից, որը պատրաստել էր Սամվել Հակոբյանը /դպրոցի ծնող/,նորովի ճանաչեց 186-ի աշակերտ Արամ Ճաղարյանին, նրա գործած սխրանքը:
Խոսել հայրենիքից ու հերոսներից ու չխոսել Ադամից, Ռոբերտից, Արմենից, հերոսացած քաջ տղերքից, հնարավոր չէ. դահլիճն ալիքվեց հուզմունքից:
Միջոցառումն ավարտվեց կարմիր, կապույտ, ծիրանագույն ֆոնի վրա՝ ևս մեկ անգամ ընդգծելու հայի հերոսական, խաղաղասեր, աշխատասեր բնույթը:
Ապա հյուրերին ուղեկցեցին նորոգված ՆԶՊ դասասենյակ՝ հանդիսավորությամբ բացելու Արամ Ճաղարյանի սխրանքի անկյունը:
ՆՐԱՆՔ ԳՆԱՑԻՆ, ՈՐ ՀԱ´Յ ՄՆԱՆՔ...
